حتماً دیده اید که در متن زیارت ذکر می شود این عبارت زیارت در زیر پای حضرت و یا  رو به سر حضرت خوانده شود بعضی از زائرین مثل خود بنده از خادمین مرقد می پرسند که موقعیت بدن به چه نجو است کلاً در کربلا که زبان ها عربی است اگر فارسی زبانی نباشد کمی مشکل می شود بهرحال شاید هم ، بنده تازه مطلع شدم که این امر به چه روشی است .با این وصف آن را درمیان می گذارم شاید برای کسی مفید واقع شود.


ازآنجاکه متوفی  رو به قبله ، خوابانده می شود ( بعضی ها اشتباه تصور میکنند پا ها را ، رو به قبله دراز میکنند)وآن به این معنی است که صورت رو به قبله قرار می گیرد و بدن روی سمت راست بپهلو قرار داده میشود بطور کلی یعنی اینکه روی گونه راست متوفی خوابیده وصورتش به سمت قبله است.

 پس در هرجایی که مرقد است اگر قبله را بیابید ،ناحیه سر و پا براحتی قابل تشخیص است.

در مرقد مطهر اباعبدالله الحسین علیه السلام بدلیل اینکه حضرت علی اصغر علیه السلام در قسمت سر حضرت و در آغوش ایشان قرارگرفته است و یا مرقدحضرت علی اکبر علیه السلام  در قسمت پای حضرت ، جای گرفته است ،لزوم دانستن آن به جهت زیارت دیده می شود.

از منبع ستاد بازسازی عتبات مطلب کامل زیر آورده می شود :

آن چیزی که شیخ مفید(ره) در کتاب «الارشادات» آورده است 

 در بخشی از این کتاب نام 17 نفر از شهدای بنی‌هاشم در روزعاشورا را ذکر کرده و نوشته است: آنان پایین پای آن حضرت در یک قبر (گودی بزرگ) دفن شدند و هیچ اثری از قبرشان نیست و فقط زائران با اشاره به زمین در طرف پای امام(ع) آنان را زیارت می‌کنند و حضرت علی بن الحسین(ع) یعنی حضرت علی اکبر(ع) از جمله این شهدای بزرگ هستند و علت 6 گوشه بودن ضریح حضرت نیز باحتمال زیاد همین موضوع می باشد.

برخی گفته‌اند: محل دفن حضرت علی اکبر(ع) نسبت به مرقد امام حسین(ع) نزدیک‌ترین محل است.

در بعضی از روایات دیگر از جمله کتاب «کامل الزیارات» جعفر بن محمد قمی هم آمده است: امام سجاد(ع) (با قدرت امامت و ولایت) به کربلا آمد و بنی‌اسد را سرگردان یافت، چون که میان سرها و بدن‌ها جدایی افتاده بود و آن‌ها راهی برای شناخت نداشتند، امام زین العابدین(ع) از تصمیم خود برای دفن شهیدان خبر داد، آنگاه به جانب جسم پدر رفت، با وی معانقه کرد و با صدای بلند گریست، سپس به سویی رفت و با کنار زدن مقدار کمی خاک قبری آماده ظاهر شد، به تنهایی پدر را در قبر گذاشت و فرمود: با من کسی هست که مرا کمک کند و بعد از هموار کردن قبر، روی آن نوشت: «هذا قبر الحسین بن علی بن ابی طالب ال'ذی قتلوه عطشاناً غریب».این قبر حسین بن علی بن ابیطالب(ع) است، آن حسینی که او را با لب تشنه و غریبانه کشتند.


آن حضرت پس از فراغت از دفن پدر به سراغ عمویش عباس(ع) رفت و آن بزرگوار را نیز به تنهایی به خاک سپرد.

راز شش گوشه بودن ضریح امام حسین(ع) +عکس سپس به بنی‌اسد دستور داد تا دو حفره آماده کنند، در یکی از آن‌ها بنی‌هاشم و در دیگری سایر شهیدان را به خاک سپردند، نزدیک‌ترین شهیدان به امام حسین(ع) فرزندشان علی اکبر(ع) است؛ چنانکه امام صادق(ع) در این باره به عبدالله بن حماد بصری فرموده است: امام حسین(ع)  را غریبانه کشتند، بر او می‌گرید کسی که او را زیارت کند غمگین می‌شود و کسی که نمی‌تواند او را زیارت کند دلش می‌سوزد برای کسی که قبر پسرش را در پایین پایش مشاهده کند.

راز شش گوشه بودن ضریح امام حسین(ع) +عکس
 بنابراین به نظر می‌رسد گوشه‌های اضافی ضریح مطهر امام حسین(ع) محل دفن پسر بزرگ ایشان یعنی حضرت علی اکبر(ع) باشد و محل دفن نوزاد شش ماهه اباعبدالله الحسین(ع) یعنی علی اصغر(ع) نیز روی سینه پیکر مطهر امام حسین(ع) باشد.